G Ó R C Z Y N A

Wieś sołecka położona 3,5 km na południowy wschód od Górek na końcu drogi lokalnej z Przysieki. Osada o zabudowie rozproszonej składa się z 9-ciu samotnych zagród. Niemiecka nazwa Neu Gurkowsches Bruch lub Neu Gurkowschbruch  /Nowe Góreckie Błota / pochodzi od wsi Górki. Na tzw. dolnych góreckich błotach Rada Miejska Strzelec osadziła w latach 1766 – 1768 19-cie rodzin chłopskich, którym przydzielono ziemie o powierzchni od 34 do 103 mórg. W 1780 r. nowa kolonia liczyła 87 rodzin, łącznie 390 osób. Ale w 1774r. do szkoły chodziło tylko 20 dzieci.
Według opisu Bratriga w 1809 roku osada składała się z 31 kolonistów, 2 chałupników, 3 komorników i karczmy. Łącznie 204 osoby w 38 zagrodach. Do wsi należało 2840 mórg /725 ha/ ziemi. Jej mieszkańcy podlegali parafii protestanckiej w Górkach. Według spisu z 1813 roku wieś liczyła 224 mieszkańców oraz 42 „kominy”. W 1850 roku wieś składała się z 48 zagród i obejmowała obszar 2739 mórg /699 ha/,  w tym aż 685 ha łąk i pastwisk oraz płaciła podatek gruntowy w wysokości 301 talarów i 14 groszy. Własnością kościoła, który był filią parafii w Górkach i leżał na wschód od południowego krańca Trzcinowej Grobli, było 6,1 ha ziemi. Kościół w Górczynie wybudowano prawdopodobnie w roku 1824, gdyż od tego właśnie czasu zaczęto we wsi prowadzić księgę chrztów, ślubów i zgonów.
Matrykułę prowadzono już od roku 1767. Około 1900 roku świątynię, którą w źródłach nazywa się najczęściej kaplicą, gruntownie przebudowano. Oprócz kościoła istniała także we wsi szkoła, do której należało 6,1 ha ziemi.
W połowie XIX wieku część gruntów Górczyny stanowiła własność okolicznych majątków szlacheckich. Von Langen-Steinkeller z Brzozy posiadał 55 ha, von Brand z Dankowa 70 ha ziemi, von Knobelsdorff z Lipich Gór 14 ha, von Wedemeier z Tuczna 3 ha, Schröder z Bronowic 20 ha, Rehmann z Pielic 31 ha.
W 1861 roku Górczyna liczyła 240 mieszkańców i składała się z 19-tu dużych i 14-tu małych gospodarstw rolnych. Wieś płaciła 688 talarów podatku gruntowego. W 1919 roku mieszkało tutaj 196 osób, w 1925 roku – 171 osób, zaś w 1933 roku – 141.
Ostatnim przed wojną sołtysem był Emil Baeskow. Dnia 1 października 1941 roku Górczyna utraciła swoją odrębność administracyjną i przyłączona została do Górek.
Wieś wyzwolono 30 stycznia 1945 roku. Po wojnie była gromadą w gminie Zwierzyn. Od 1953 roku do 1973 roku podlegała Gromadzkiej Radzie Narodowej w Górkach. W latach 50-tych rozebrano opisaną wyżej kaplicę, po której pozostały jedynie ruiny fundamentów. W 1958 roku Górczyna liczyła zaledwie 20 mieszkańców. Według Narodowego Spisu Powszechnego w 1970 roku mieszkały tutaj 42 osoby w tym 20 kobiet, natomiast w 1978 roku były 33 osoby w tym 16 kobiet. Pod względem kościelnym wieś należy do parafii p.w. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Górkach.