PRZYSIEKA

Wieś sołecka położona wzdłuż drogi wojewódzkiej nr 11322 z Górek do Zwierzyna, w pobliżu Kanału Otok ( Rana ). Droga gminna nr 11- 35- 008 łączy osadę z Górczyną i Góreckiem.
 Stara legenda, zanotowana w XIX w, przez burmistrza Strzelec C.Treua mówi, iż w okolicy Przysieka czczono w słowiańskich czasach białego boga Svantovita ( Świętowita ), który udzielał ludziom dobrych rad, wiódł ich do zwycięstwa oraz uczył jak  uczciwie i sprawiedliwie żyć.
 Przysieka uchodzi za rzadki w dolinie Noteci przykład prywatnego zakładania wsi przez szlachtę, jednak  dokładna data jej lokacji nie jest znana. Przyjmuje się 1730r. Już w 1740r. drogą licytacji dostała się w posiadanie Chrystiana von Steinkellera. Wątpliwości co do prawnego statusu wsi budzi fakt, iż powstała ona na obszarze łąk strzeleckich, zaś w XVIII- XIX w, włościanie wznosili czynsz gruntowy do kasy miejskiej Strzelec.
 Nazwa osady może pochodzić od nazwiska właściciela lub jest nazwą terenową. W 1809r, pisano jeszcze Steinhofel oder Steinhufel. Można się w tym dopatrywać zdrobnienia od ,,Kamiennej Zagrody” lub ,,Kamiennej Włóki”. Istniało też pojęcie Steinhofelsche Bruch czyli Przysieckie Błota, jako część dawnych łąk i bagien miejskich należących do Strzelec, które obejmowały powierzchnię 260 mórg ( 66 ha ). Nazwa polska jest chrztem powojennym i wywodzi się od słowa ,, siec- zasiekanie lasu”, czyli obrona jakiejś rubieży. Próbowano nawet na tym budować teorię  o wschodniej rubieży Lubuszan, ale ma to niewiele wspólnego z realiami tej bezleśnej okolicy.
  W czasie wojny 7- letniej ( 1756- 1763 ) ludność osady zmniejszyła się o jedną trzecią, lecz już w 1766r. została zasiedlona po raz drugi, zaś w latach 1766- 1768 ilość gospodarstw hodowlanych podwoiła się. Chodzi tutaj o tzw. gospodarstwa holenderskie lub olęderskie, które specjalizowały się w hodowli bydła mlecznego. W 1757 r. mieszkało we wsi 98 osób, w 1763- 66, w 1779 – 91. Wg opisu z 1809r. wieś i kolonia Steinhufel, obejmująca 1518 mórg (388 ha) powierzchni, stanowiła własność kasy miejskiej w Strzelcach i składała się z 12 zagród zamieszkałych przez 121 osób.
 Wyróżniono wśród nich 14 kolonistów, 9 komorników oraz karczmarza. Godnym uwagi jest fakt, iż jeszcze na przełomie XVIII i XIX w, ludność Przysieki posługiwała się językiem  polskim.
  W 1813r, Przysieka wraz z  Wymoklinami ( niem. Lindenwerden ) liczyła 27 domów i 146 mieszkańców. Wg opisu Berghausa z roku 1850 osada składała się z 40 gospodarstw olęderskich, które płaciły kasie miejskiej w Strzelcach podatek w wysokości 349 talarów 26 groszy 7 fenigów. Z ogólnej powierzchni 1902 mórg ( 486 ha ) tylko 150 mórg ( 38 ha ) przypadało na grunty orne, zaś 1604 morgi ( 409 ha ) na łąki i państwa. Dwa gospodarstwa olęderskie, łącznie 89 ha, należały do Jerzego Ludwika von Wedemeiera z Tuczna, jedno, o powierzchni 30 ha, do Schrodera z Bronowic.
  W 1864, wśród 225 mieszkańców było 23 właścicieli dużych gospodarstw oraz 11 mniejszych. Płacili oni 292 talary podatku gruntowego. 8. X. 1919r, wieś liczyła 184 mieszkańców, 16. VI. 1925r- 193.
 W 1925r, powołano w Przysiece Ochotniczą Straż Pożarną. Na czele 16 aktywnych strażaków stanął niejaki Baumgart. W maju 1927r, wybudowano drogę Górki- Przysieka. W 1929r, do właścicieli największych gospodarstw rolnych należeli: Paweł Orlowsky- 30 ha, Paweł Golkhe- 28 ha, Jerzy Zander- 27,7 ha, Otto Zander 24- ha, Jan Hein 21 ha, Jerzy Mantej- 20 ha.
 Już w okresie międzywojennym funkcjonowała w pobliżu wioski żwirownia, która dostarczała surowca m. in. do naprawy wszystkich dróg polnych w okolicy. W 1933 roku samodzielna gmina wiejska liczyła 177 mieszkańców. Obowiązki sołtysa pełnił Fryderyk Hubke. Spis z roku 1939 wykazał 41 gospodarstw domowych i 164 mieszkańców.
 Wieś posiadała własny cmentarz założony prawdopodobnie w połowie XIX w. Leżał on 40 m na północny zachód od szosy Górki Zwierzyn, po lewej (zachodniej) stronie drogi wjazdowej do żwirowni. Ostatnich pochówków dokonano tutaj w lipcu 1945r, więc uchwałą Gromadzkiej Rady Narodowej z dnia 24 lutego 1962r, cmentarz ten został oficjalnie zamknięty. Porośnięty krzakami teren obejmuje dziś obszar 0,23 ha. Zachowały się fragmenty muru ogrodzeniowego, 70 mogił skrzynkowych z pierwszej połowy XX w, oraz dwa nagrobki wolnostojące. Najstarszy pochodzi z 1906r.W dniu 29 października 1939r, w suszarni ( po wojnie klub RSW ,,Ruch” ) zorganizowano obóz przejściowy dla 50-ciu polskich jeńców wojennych. W październiku 1979r, upamiętniono ten fakt tablicą pamiątkową.
  W latach 1945- 1954 Przysieka stanowiła gromadę w gminie Zwierzyn, a następnie do 1972r- sołectwo w gromadzie Górki. Od roku 1972 jest to wieś sołecka w gminie Zwierzyn.